Geçmiş gün o ki  insanlar cep telefonuyla dört duvar arasında kaldıkları zaman kendilerini yalnız hissediyorlardı.ama şimdi kalabalıkların içinde yalnızlar. ekran üzerinden  minimum kelimeyle ve bazı işaretlerle konuşuyorlar birbirleriyle.içinde bulundugunuz dünyayı algılayış biçimimiz kullandıgımız kelimelerle dogru orantılıdır bundan ötürü dogal olarak ilişkiler de sıglaşıyor.

yaşam ekranın içinde geçiyor. ekanın içi evin metrekarsinden daha önemli. ( yazık ve vahim ! ) hareket halinde tek başınayken elinizdeki ekrandan bu ilişkileri sürdürebildiginizi varsayıyorsunuz.( üzücü)

Tek başınasınız ve aslında hep berabersiniz.

ama aslında burada tüketilen ilişkiler var, her kurduğunuz ilişki sizi daha da yalnızlaştırıyor. 

sosyal medyadan sosyalleşmekten  bahsediliyor.ben bu hale  tekil sosyallik  diyorum. insanlar daha kontrollü olduklarını varsaydıkları bir ilişki içindeler lakin yalnızlar.

diger yandan insanlardan kendilerinden memnun olabilecek bir ‘ben’ yaratmaya çalışıyorlar. benim ne yaydıgım, benim kendimi nasıl qösterdigim önem kazandı.

sizi temsil eden bir avatar var. bukowski gibi bir tipiniz var ya da tipsiz bir hatunsunuz, johnny depp ya da scarlet johanson resmi koydugunuz andan itibaren kimse sizin alakasız bir tip  oldugunuzu bilmeyecek.

kimlikler arkasına gizlenen ve ‘arkadaşlık’ tabirini devre dışı bırakan bir maskeler bütünü var. bütün bu yazışmalar sırasında insanlar daha dogrusu ekranlar konuşuyor. o resmin arkasında aslında yalnızsın.

buna bir de paylaşım sitesi deniyor ama neyin paylaşıldıgı önemli. bir şeyi paylaşmak için önce onu üretmek lazım.

tam tersi burada kes-yapıştır kişilikler var. bir yerlerden akan içerigi kesip- biçip etrafa dagıtmaya başladıgınız zaman bu siz oluyorsunuz.

küresel ısınmadan dolayı suya düşecek küçük beyaz ayıyı gönderdiginiz zaman çevreci, bebek fotografı qönderdiginiz zaman anaç,devrimci liderlerin görselleriyle sözde dava adamı…devrimci ya da milliyetçi olmak bir tık ya da bir ‘begen – like ‘ ile bu kadar basitleşti.

komik ama milyonlarca insan sosyal medyada kendi kendine degil de , kendi kendiyle konuşuyor.etraf kalabalık ve kendiyle konuşuyor.

herkesin derdi şu birileri benden haberdar olsun. yalnızlıktan kastım bu.o ihtimamı şefkati görememek.

sanal ortamlara ‘başım ağrıyor’ yazmak, şefkat dilenciliğidir. ya da şurdayım bunu yapıyorum veya bilmem ne eşliginde bilmeme ne yemek v.s gibi ileti veya tweetler denize atılan şişenin içine yazılmış mesajdır.

hani kuru gürültü  derler ya. Bu onun gibi bir şey olsa gerek.

reel bir perspektifte bakıldıgında aslında gerçek hayatta bir kişi yetiyor insana. Fakat kişinin gerçek hayatta tanıdıgı, iletişim içinde bulundugu insan sayısı ne kadar az ise facebook’taki kayıtlı sanal arkadaşı o kadar çok günümüzde. sanal alemde her şey sayılara endeksli oldugu için yetmiyor.aynı metrekareye kaç defa düştügü meçhul olsa da listesinde arkadaş sayısı ne kadar fazlaysa bokunda boncuk bulmuş edasıyla kasılan triplere giren karakterlerin örnekleride mevcut. şu anda ne yapıyorum ne düşünüyorsun sorusuna cevap arayan facebook ya da Twitter, tam bir yargı cehennemi. kendi kendine söylenmek gibi. İzlenmenin ve izlemenin nasıl bir his oldugunu merak edenlerin vazgeçilmezi.

izledigi bir televizyon programı hakkında begenilerini ya da eleştirilerini paylaşanlar,ya da yerli veya yabancı ünlüler hakkında eleştiri yapacak kadar magazin gurmeleri yahut o anda ne yaptıgını şeffaf bir şekilde duyuranlar, köşe yazarlarından daha yazar olanlar ,sevdiklerinden daha çok sinir katsayılarını yükseltenleri takip edenler, ögrenmekten daha çok ögretmeye talip olanlar, kısacası kendini göstermeye çalışanların toplaştıgı bir yer Facebook. Sanal sözlüklerle hayatımıza dahil olan yorumlama yargılama haddini bildirme olayının evrim geçirmiş hali bir bakıma.

Herkes hem her şeyi bilmek istiyor hem herkesin kendisi hakkında her şeyi bilmesini. kişi kendini izler kıldıgında, insanların kendisi hakkında yorum yapmasını sagladıqında ‘’biraz avuntu gibi duracak’’ birey oldugunun bilincine varıyor. Kendi halinde bir girişimci haline getirilen modern insan  hayatını ince hesaplarla bir yatırım aracına, bir şov programına çevirebilme becerisine sahip her türlü platformda. Varlıgını kapitalizmin bir ürünü olarak kurguladıgında degerli hissediyor çünkü kendini. 

kişiler gittigi yerden yedigi yemegin fotografına, giydigi elbiseden hangi filmi ne içerek izledigine her şeyi Twitter veya Facebookta takipçileriyle paylaşıyor

Kişilik sorunu yaşıyorlar

 Sadece kişilik sorunu degil, her yaptıgını sosyal medyaya yazanların küçük bir çocuğun ‘’anne bak, bunu yaptım” demesi gibi etrafındakilerin ilgisini çekmeye çalışıyorlar.Sonuç olarak takıntılı tipler üremeye başlıyor.

Her yaptıgını yazmak ve buna bir yorum beklemek, her gittigin her görüştügün kişiyle resimlerini koymak bir özgüven problemi, bir nevi kendini teşhir etmektir. Onay almak adına yapılan şeyler bunlar.Çünkü ihtiyacın var buna sen post-modern dönemin kimliksiz bir ürünüsün.

Sonuç olarak tüm bunların soncunda Greqor Samsa’ya dönüşürse kişi ne mutlu…

zamanın tiktaklarının gözlerin derinliklerinde kaybolmaya başladıgı zaman, en uçtaki hücrelerden hissedilmeye başlanan derin, ten kadar bedensi, en kutsal dokunuşlar kadar sarsıcı bir istek…o ana kadar tek başına,tek bir bedenle ve tek bir ruhla sürdürdügün yaşamın, boşluklarını hissederek, boşluklarının acılarını,karanlıklarını duyarak yaşadıgın hayatının anlarının,var oldugunu sandıgın ruhunun varlıgını sorgulama,o sarsılmaz sandıgın kendi iradenin ve gücünün seni tanımazdan gelmesi; yaşamdaki çelişkilerin varlıgının farkına varılmasıyla, en azından bir başka yaşam olabilecegine ilişkin ilk şüphelerin var olmasıyla, boşluklarını hızla dolduran med dalgaları gibi yerini düşlere ve seni anlamsızlıklar denizine bırakmasıyla yavaş yavaş, beliriyordu.

ama bu neydi? Ve buna cevap bulma arayışı sanki yavaşça ölen bir ruha delaletti..

Varılacak yer ya da yolculuk değil, “yola çıkmak”tır önemli olan…
Arka Pencere 178.sayı “Yolda” film eleştirisinden…

Aramıza yeni katılan suyundehali, gipsysss ve karanligagazel, hoşgeldiniz.

Sessiz ve sakince yürüdüler,dipsiz derinliklerde..Nereye gideceklerini bilmeden.Önce çok korktular ama sonra korkuyla yaşamaya alıştılar.Kimdiler, nereden gelmişlerdi,nereye gideceklerdi.Belirsizlikle doluydular,gerçi sonra kendi kendilerine sordular nereden geliyoruz,nereye gidiyoruz diye.Ama sonra manada kayboldular mana ararken, manasızlıkta karşılaştılar….Sonradan anladılar ve dediler ki”Denizdeki bir dalga gibiyiz, nereden bilelim nereden gelip,nereye gideceğimizi..