Bir kapı var önümde simsiyah. Yeni ziftten çıkmış gibi parlak. Renginden uğursuz bir yere açıldığı belli. Önünde durup bir süre bekliyorum. Dokunmak bile istemeden. Ama geldiğim yol tek yönlü bir patika. Kapı, yolun sonunda beklediğim amaç değil. Ama bir engel, hem de kapkara. Aşmam lazım bunu diyorum. Açmam lazım. Uzatıyorum elimi ve açıyorum. İçerisi zifiri karanlık. Acaba kapı şeffaf mıydı diye düşünüyorum o anda. Sonra içeri sesleniyorum. Bağırıyorum. Hani rüyalarda olur ya konuşursun, haykırırsın ama sesin yoktur, çıkmaz. İşte öyle bir vahşi açlıkla emiyor sesi karanlık. Hiç sesim çıkmıyor. Gözüm korkuyor. En iyisi kapatayım bu kapıyı geri, diyorum. Ama ardıma baktığımda geldiğim tüm o yolu geri gitmek zorundayım. Bunu düşünmek daha çok koyuyor bana. O yüzden kapının önünde oturuyorum. Korkumu yenmeye çalışıyorum. Gidecek ne yol var ne de belirli bir durum. Zifiri karanlığın kucağına atlamaktan başka seçenek yok. Fakat kendi varoluşum bunu reddediyor. O halde neden buradayım diye soruyorum kendime. Şu durumda gereksiz bir adamım. Kapladığım yer ve düşündüğüm fikirler bile gereksiz. Aslında gereksizden öte yokum zaten. Ne sesim var ne de eylemim. Cismimin hissiyatından bir tek ben haberdarım. O yüzden at adımını içeri diyorum. İçeride zemin var mı yol var mı bilemiyorum. Hiçliğin getirdiği ağır hiçlikle atıyorum adımımı. Zaten kaybedecek bir kendim dahi yok. Gözlerim zorla kapatılmış gibi varsaydığım yolun sonuna bir ışık hayal ediyorum. Çok hayal edersem izi kalır belki diyorum. Adımlarımı atıyorum karanlıkta. Işığa ulaşmak önemli değil diyorum kendime. Zira ışık sadece kafamda. Gitmek önemli diyorum. Eylem önemli. Kimse anlamıyor, kimse duymuyor. Zaten ben de yokum.