Tamam dedim;

Git tek başına, bin o vagona

Bu yaşlar güzel yaşlar,

Doya doya ağla, yaşa

Zaman akar, senden bağımsız

Kimseye iltimas geçmez

Bazen acı bazen mutluluk 

Ne getireceği tahmin edilemez.

 

Günlerim acı ve zor

Şimdilik

Peşinden koşarım bende

Huzurun ve iyi bir yüreğin

Aynı senin beklediğin gibi bilmeden

Ben de beklerim

Vaktimin gelmesini.

 

Anladım ki artık, 

Buz gibi demirden vagonumda

Beni ısıtacak biri olmalı yanımda

Tabutumun başında,

Hayalleriminin içinde olduğu gibi

Ve sıkıldıkça bu demir mezarda

Boyamalıyız duvarları

El ele vererek, yavaşça ve özenli

Renkleri tartışmalıyız belki

Yeni sohbetler, kavgalar etmeliyiz,

Ta ki zamanın aktığını hissetmeyene dek,

Pişmanlıklarımızdan kaçtığımızı zannedene dek,

Vagonun duracağı zamana kadar bekleyerek…