Birçok şey yapıyor gibi algılanıp aslında hiçbir şey yapmadığını görmek insanı en çok yoran meselelerden olsa gerek. Ya da yapacak çok şey varmış gibi algılayıp işe koyulayım derken aslında yapacak hiç bir şeyin olmadığını anlamak. Böyle paradoksal bir  muhtevaya sahip hayat… Üstüne; yaptığın bir çok şeyi aslında yapmamış olmanın keşkeliği… Ve öte yandan insanın keşkelerlerle büyüyor oluşunun inkar edilemez gerçekliği… Ha unutmadan “şu kadar güzel şey yapacağım” diyebilmenin de cesareti!!

Evet hayat böyle bir şey GALİBA (şimdilik çözdüğüm kadarıyla).  İnsan hiç emin konuşamıyor değil mi söz konusu hayat ise? İç içe girişik, bir o kadar çapraşık ve yer yer de olsa doğrusal SANIRIM. Tecrübe denilen şey bir yanılsama GİBİ GELİYOR. Zira insan tam da hayata dair bir şeylere vakıf oldum derken, hayat her defasında onu yanıltır ve insan artık onun öyle olmadığını anlar. Buna da halk arasında tecrübe deniyor. Yani anlaşılmış yanılmaların birikmişliği gibi kendi içinde çelişik bir durumlar silsilesi SANKİ…

Neden böyle yersiz bir anlama çabasına giriştiğimi de bilmiyorum MUHTEMELEN…