ayakları yere saglam basan,her yönüyle canlı,nefes alan,yaşayan bir karakter yaratmanın peşinde bilinmeyen bir adrese dogru yol alırken ,kaybolmanın ve belirsizligin sabırsızlık zamanlarının insanı kendinden geçiren gücü elem ve ıstırapla beraber tutkuya dönüşürken kendimi kendi çıkmazlarımda buluyor oluşum,karakter yaratma niyetiyle çıkılan bu yolun kendimi eklemleyerek yeniden yaratmanın sokagında son buluyor olması ;her seferinde yeni yaralar,yeni nefretler,yeni cevaplarla hakikat arayışına dair sorularımı,sorunlarımı,ıstıraplarımı dindirmek yerine daha da can yakan bir hal alıyor.yine de bundan haz almam başka bir soru işareti belki de hastalık…