Arkada olmak güzel bir şey mi bilemem ama otobüs hareket ettikçe ve görüntü geriye doğru aktıkça, çocukluğumda bir eşya gibi arabanın bagajında seyahat ettiğimiz zamanlar geldi aklıma. Büyükler önde, biz çocuklar ise araba sığmadığı için ya da “arkası geniş, oynaya oynaya, yata yata giderler” gibi muhteşem fikirler nedeniyle, piknik malzemeleri ile birlikte seyahat ederdik. Tüm çocukluğumuz boyunca, büyüklerin kendilerini büyük hissetmelerinin aracıydık. Ne tam anlamıyla tatmin edebilir ne de gururlandırabilirdik. Her zaman bizden daha iyileri vardı ve biz sadece birer eşya kadar değerliydik.